غزل شمارهٔ ۷۰۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و وضعیت عارف می‌پردازد. عارف باید مانند دریا باشد، دارای عمق و سکوت، در حالی که ظاهرش باز و گشوده است. او به طور همزمان در مرتبه‌ای است که از زمین عبور کرده و به آسمان‌ها رسیده و روحش از جسم رها شده است. زندگی او مانند زندگی عاشقان است که بارها مرده و دوباره زاده شده‌اند. جسمش را کار کرده ولی نفسش را به خاک فرو افتاده است. او کثرت‌ها را کنار زده و به وحدت رسیده، دلش را مانند لوحی ساده کرده و نام خداوند را بر آن نوشته است. او خود را در آینه خدا می‌بیند و مانند می در جام عشق است. در نهایت، او از دنیای وجود رها شده و به سیر و سلوک روحانی پرداخته است.