غزل شمارهٔ ۷۲۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و ناراحتی خود سخن می‌گوید و از ناکامی‌هایی که در زندگی‌اش تجربه کرده، ناله می‌کند. او به بررسی مشکلات و جراحاتی که بر دلش نشسته اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که هیچ یک از خواسته‌هایش به نتیجه نرسیده است. او از عشق و محبت ناچیزش به معشوق که با بی‌وفایی و بی‌توجهی او مواجه شده، غمگین است و به کم‌محلی و جفای او نسبت به خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر با ابراز ناامیدی از اینکه صدای درد و رنجش به گوش هیچ‌کس نرسیده، احساس تنهایی و یأس می‌کند.