غزل شمارهٔ ۷۴۸ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش سخن می‌گوید و او را به گل تشبیه می‌کند که تنوع و رنگ‌های زیادی دارد. او احساس می‌کند که معشوقه با زلف و خال و خط خود به قلب او حمله می‌کند و او را در جنگی احساسی درگیر کرده است. شاعر به نیکوئی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید با وجود زیبایی‌اش، جنبه‌های خشن و پلنگ‌گونه‌ای نیز در او وجود دارد. او به معشوقه می‌گوید که بی‌دلیل او را آزار داده و مدام عذری برای رفتنش می‌آورد. در نهایت، شاعر از تواضع و اطاعتش در برابر معشوقه سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چقدر احساس وابستگی و عشق شدیدی به او دارد.