غزل شمارهٔ ۸۱۷ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عشق و دل‌شکستگی speaker اشاره دارد. او به معشوقه‌اش اذعان می‌کند که اگرچه او در عشق به او استقامت نشان نداده، اما دلیری و مردانگی او نیز بی‌فایده است. زیبایی و دلربایی معشوق او را مجذوب کرده است و او به عشق و دیوانگی‌اش افتخار می‌کند. speaker همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و به نوعی بیان می‌کند که عشق او چنان قوی است که حتی سنگ را به حرکت در می‌آورد. در نهایت، او می‌گوید که عاشق نباید به درایت و خرد ورزی در عشق خود بپردازد.