غزل شمارهٔ ۸۳۶ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خطاب می‌کند و از احساسات عمیق و غمگین خود سخن می‌گوید. او به معشوق می‌گوید که اگر از آه او بترسد، از دل او به راحتی عبور کرده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که دلش را نشکسته و به آنجا که عشق را تقدیر می‌کند، توجه کند. او به رازهای پنهان و دعوت شبانه از غم معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر روزی به آنها وصل شوند، این یک فرصت سلطنتی است. شاعر همچنین به اهمیت زندگی و مرگ در رابطه با معشوق اشاره می‌کند و از غم و اندوهی که بر دوش خود احساس می‌کند، سخن می‌گوید. در انتها، او با بی‌توجهی به اوضاع روحی‌اش، به نوعی خود را گم کرده و احساس تنهایی می‌کند.