رباعی شمارهٔ ۱۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازد. شاعر قد او را به درخت سرو، و زلفش را به رسن تشبیه کرده که دل او را به خود مشغول کرده است. دل شاعر از زمانی که این معشوق را دیده، تمایل به گناه پیدا کرده، زیرا زلفش مانند رسن و قدش مانند درختی بلند است.