رباعی شمارهٔ ۱۰۰ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سر
بگریست فلک با دل تنگش بر سر
مویی که ز دست شانه در هم رفتی
گردون به غلط نهاد سنگش بر سر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف غمی عمیق و دلشکستگی می‌پردازد. او از ماهی که در آتش می‌سوزد و دلی پر درد دارد صحبت می‌کند و از آسمان (فلک) که با او همدردی کرده و می‌گرید. همچنین اشاره می‌شود به مویی که از دست شانه رفته است و گردون (یعنی سرنوشت یا دنیا) بر آن سنگینی کرده و نشان از شکست و تلخی دارد. شعر به خوبی احساسات عمیق و غمناک را منتقل می‌کند.