رباعی شمارهٔ ۱۰۲ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر
و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
بر گرد دهان همچو انگشتریش
زنگی بچه را سواد کاری بنگر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف و خط معشوقه‌اش اشاره می‌کند. زلف او را به نافه‌ای شبیه می‌داند و خط او را به سبزه‌ای خوشبو در بهار تشبیه می‌کند. همچنین، گردی که بر لبانش است را به انگشتری زیبا تشبیه می‌کند و توجه به جزییات و زیبایی‌های ظاهری او را بیان می‌کند.