رباعی شمارهٔ ۱۰۷ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز
باشد که شبی روز کنم با تو به راز
شد بی‌شب زلف و روز رخسار تو باز
روزم چو شب زلف تو تاریک و دراز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که امیدوار است شب را با او به گفت‌وگو بگذراند. او احساس می‌کند که زلف معشوقش به شب و رخسار او به روز تعلق دارد و بی‌وجود شب، روز او نیز تیره و طولانی می‌شود.