رباعی شمارهٔ ۱۳۳ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شدت غم و اندوه خود می‌گوید. او شب‌ها به خاطر غم عشقش، چشمانش پر از اشک می‌شود. این اشک‌ها بیشتر از آنچه که باید، سرازیر می‌شوند. هرچند که محبوبش همیشه در چشمش ثابت است، اما نگران است که اگر رختِ غم بر چهره‌ی محبوبش بیفتد، چشمانش بیشتر از این هم اشک خواهند ریخت.