رباعی شمارهٔ ۱۳۸ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تشبیه خود و دیگران به پروانه‌ها می‌پردازد که در جستجوی نور و روشنی هستند. آن‌ها به نور الهی تو اشاره می‌کنند و می‌گویند که وجود دارند، اما به دلیل دوری از دیدار آن نور، مانند خورشید که خود را نشان نمی‌دهد، نمی‌توانند شناخته شوند. به عبارتی، وجود آن‌ها به شما و نور شما وابسته است و از شما نشأت می‌گیرد.