رباعی شمارهٔ ۳۸ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که زلف‌های او مانند شب و چهره‌اش مانند روزی زیباست. او خاطرنشان می‌کند که روز و شب خود را برای محبوبش دوست دارد و آن کسی که روز و شب را از زیبایی محبوبش تشکیل می‌دهد، باید همیشه از او مراقبت کند.