رباعی شمارهٔ ۶۱ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد
چون خاک به هر برزن و کویم ببرد
با وصل من آن آب چو آتش مینوش
زان پیش که آتش آبرویم ببرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان حسرت و ناپایداری لحظات می‌پردازد. شاعر از گل می‌خواهد که زمان را متوقف کند، چرا که با وزش باد بوی خوش او می‌رود و مانند خاک در هر مسیر و جایی پراکنده می‌شود. او تأکید می‌کند که باید از لحظات وصال و شادابی استفاده کرد، وگرنه پیش از آنکه آن لحظات بگذرد، آبرو و زیبایی او از بین می‌رود.