رباعی شمارهٔ ۷ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به تصویرگری در کارگاه غیب اشاره دارد که در تلاش است تا نقشی از خود را بیابد. او با خلق آثار بر لوح وجود، نقش‌های مختلفی می‌آفریند و زمانی که روشنی می‌افتد، آن نقش‌های پیشین را پاک می‌کند. این تصاویر نماد جست‌وجوی خودآگاهی و شناخت درونی است.