رباعی شمارهٔ ۸۹ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از افسوس خود درباره زندگی و زمانه سخن می‌گوید. او lament می‌کند که در تمام عمرش نتوانسته حاکی از زمان باشد و نتوانسته به طور واقعی از زندگی بهره‌برداری کند. شاعر اشاره می‌کند که فلک او را به بازی در دنیای مادی (خاک) نشاند، اما متأسفانه هرگز فرصتی برای بازی واقعی در این جهان نبوده است.