شمارهٔ ۱۰۰ امیر پازواری
من عاشِقِ اونْ زِلْفِمه، که خَمْ دارنه یارونْ!
بَشُورْدِهْ گِلُو، هِلا نَمْ دارنه یارونْ!
گاهی به ختا شُونِهْ، رَمْ دارنه یارون!
گاهی به ختنْ شُونِهْ، چَمْ دارنه یارون
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
من عاشق آن زلفم که چین و شکن دارد،ای یاران! / با گلاب شسته و هنوز نم دارد،ای یاران! گاهی به ختا می‌رود، رمنده است‌ای یاران! اگاهی به ختن می‌رود، عادت (فن و قلق) دارد‌ای یاران!