شمارهٔ ۹۷ امیر پازواری
اُونْ صورتگِرونْ که صورتهٰا کَشیینْ
قَلِمْ، دَسْت بَکِتْ تا ته صورتْ بدیینْ
اوُنْ حاجیونْ که نه خِنِهْرِهْ بَدییِنْ
ته چیرهْ نَدی، سختْ سرگردونْ بَییِنْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
آن نگارگران که نگارهها کشیدند / خامه از دست فرو هشتند، تا رخسارهی تو را دیدند آن حاجیان که به خانهات رسیدند (خانهات را دیدند) / چهرهی تو را ندیده سخت سرگردان و حیران شدند