شمارهٔ ۱۱ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ سَر دٰارْمِهْ، شَیدای شِهْ دوُسْتْ
جان وُ دِلْ و دینْ دِمًهْ بِهٰایِ شِهْ دوُسْتْ
کَسْ نییِهْ نِدٰارِهْ وی هِوٰای شِهْ دوُسْتْ
بَنْدِهْ جٰان وُ دِلْ دِمًهْ بِرٰایِ شِهْ دوُسْتْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: سری دارم، شیدای دوست خود / جان و دل و دین را به بهای دوستم نثار می‌کنم. کسی نیست که هوا و آرزوی دوستش را نداشته باشد / بنده جان و دلم را برای دوست می‌دهم.