شمارهٔ ۱۲۳ امیر پازواری
امیر گنه: بی یار به دنی دویین
اونوخت بمردن بهتر که زنده بیینْ
لازم کنّه دوستِ آستون کتییْنْ
دوستِ قدِم گَرْدْرهْ شه چِشْ کشیینْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: بی یار به گیتی زیستن، آن هنگام مرگ بهتر از زنده بودن است بایسته است به آستانه‌ی دوست آرمیدن / و گرد قدم دوست را چون سرمه به چشم کشیدن هستی جهان دمی گزیدن بی‌دوست دان مرگ بسا ز زنده بودن نیکوست بایاست که آستان یار افتادن گرد قدمش، سرمه کشیدن نیکوست