شمارهٔ ۱۴۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

چراغ روشنت که می‌درخشد به سان کانون نور باد! / چشم بدو نظر تنگ از تو دور باد! زورمندان (زبردستان) جهان به دست تو گرفتار باشند! / آبکش و پیشکار خان، مزدور (مزدبگیر) آشپزخانه‌ی تو باشند! *** تو روشن چراغی، من پروانه‌ی تو تو مست و شیدایی، من دیوانه‌ی تو هر کس که می‌خورده به پیمانه‌ی تو مدام شو و روز، میل کنّه خانه‌ی تو تو روشن چراغی، من پروانه‌ی تو تو مست و شیدایی، من دیوانه‌ی تو هر کس که خورد می، به پیمانه‌ی تو مدام شب و روز، میل کند خانه‌ی تو تو چون شمعی و من پروانه‌ی تو تو شیدایی و من دیوانه‌ی تو خورد گر می‌کس از پیمانه‌ی تو گراید روز و شب بر خانه‌ی تو