شمارهٔ ۱۴۳ امیر پازواری
تو خجیرۀ دوستی و خجیره ته خو
تنه دِچشِ گوشه، نرگس پیون بو
مه دِچش رِه اُو بَوِرْدْ بُونه، دلِ سُو!
بُونِّه که مره نظریها کنی تو؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
تو دوست زیبایی و خوی تو زیباست / دو گوشهی چشم تو نرگسین است دو چشم مرا اشک از بین برده است،ای روشنی دل من! / آیا میشود که به من نظری بیفکنی؟