شمارهٔ ۱۴۲ امیر پازواری
دَر رَزْمْاَرْ رُستمْ ته برگه پُوش کشیبّو
سی حاتم طی خوانِ سرپوش کشیبّو
حکمتْ چه لقمان هر دِ گُوش کشیبّو
جمشید هم تنه تختْ‌رِه به دوشْ کشیبّو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
اگر رستم در رزم، زردی تو را می‌کشید / و حاتم طایی‌های فراوان سرپوش خوان تو را حمل می‌کردند اگر حکمت تو به هر دو گوش لقمان فرو می‌رفت / جمشید هم تخت توانایی تو را به دوش می‌کشید