شمارهٔ ۱۶۶ امیر پازواری
دٰارِ بلندْی اسّامه منْ به لُوشه
چهرهْ نَویّمهْ، منْ چمرْ دارمهْ گَوشهْ
هر چَنْ تو آقا بویی، سنگینه گوشهْ
نهل بنده ره تَشْ دَکْفهْ بَکُوشهْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در لبه‌ای به بلندای درخت ایستاده‌ام / چهره‌ای نمی‌بینم [ولی] صدایی به گوشم می‌رسد هر چند تو آقا (ارباب) باشی و گوش تو سنگین (کر) باشد / مگذار به جان بنده‌ات آتش افتد و بسوزد