شمارهٔ ۱۷ امیر پازواری
بِلْبِلْ صِفِتْ بَدیمهً هِواٰی تِهْ رُخْ
نَدیمهْ دَستِهْ گِلْ رِهْ هَمْتٰای تِهْ رُخْ
ماه وُ سِتارِهْ هَرْ دِ گُمراٰیِ تِهْ رُخْ
مِنْ کیمِهْ نِکِمّهْ جٰانْ فِدایِ تِهْ رُخْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
به صفت بلبل، فضای رخ تو را نگریستم / دستهٔ گل را همتای رخ تو ندیدم. ماه و ستاره: هر دو گم‌راه رخ تو هستند / من کیستم که جان را فدای رخ تو نکنم؟