شمارهٔ ۱۸ امیر پازواری
شیرینْ خَنْدِهْ تٰا لَعْلْ رِهْ عَقیقْ جِدٰا کِرْدْ
خِتِشْتِهْ شیرینْ، مِهْ دَسْت وُ پارِهْ وٰا کِرْدْ
دَرِ گَنْجْ رِهْ واٰ کِرْدوُ شِهْ وَرْ بِهٰا کِرْدْ
بِسْیٰارْ مِنِهْ سُونْ، شِهْ سَر وُ جاٰنْ فِدٰا کِرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
با خنده‌ی شیرین، تا لعل را از عقیق جدا کرد / به شیرینی می‌خندید و دست و پایم را از بند گشود در گنج (دُرج گُهر = دهان) را گشود و ارزش خود را آشکار نمود / بسیاری هم‌چون من، سر و جان خود را فدا کردند.