شمارهٔ ۱۸۰ امیر پازواری
تیرنگْ بدیمه، ویشهْ دَریمْ نیشت بیِهْ
بَوتِمِهْ نیرنگْ، ته مِدّعا چه چیه؟
مه دیمْ سِرْخِهْ، مِهْ گَرْدِنْ هَلی تی تیِهْ
هرکس عاشقْ بو، دُونّه مه دَرْدْ چه چیه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
تذروی دیدم، درون بیشه‌ای نشسته بود / گفتم:ای تذرو، خواهش و مدعای تو چیست؟ [پاسخ داد]: روی من سرخ و رنگ گردنم چون شکوفه‌ی آلوچه است / هر کس که عاشق باشد، می‌داند که درد من چیست