شمارهٔ ۱۹ امیر پازواری
نٰابَتُوّ مِهْ کِهْ تِهْ مِهْرِهْوَرْزی نُو کِرْدْ
نٰابَتُوّمِهْ کِهْ تِنِهْ فُرْقِتْ جِهْ خُو کِرْدْ
تِهْ فُرْقِتْ مِنِهْ رُوشِنِهْ رُوزْرِهْ شُو کِرْدْ
تِهْ عِشْقْ جِهْ هَرْ مَیْدوُنْ بَرِ سیمِهْ، هُو کِرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
نه میتوانم که مهرورزی تو را تازه و تجدید کنم / نه میتوانم که به دوری تو، عادت کنم (خو بگیرم) فرقت و دوری تو روز روشنم را شب تار کرد / دربارهی عشق تو به هر میدان که رسیدم، فریاد و فغان برخاست