شمارهٔ ۲۰ امیر پازواری
مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ
دِلْ دَکِتِهْ دُومْ‌رِهْ نِکَنّی هَرگِزْ یٰادْ
اَمِهْ سَرِ و کٰارْ، دِلْ‌رِهْ بِسٰاتیٰ فُولٰادْ
اَمٰانْ تِهْ سَنْگِهْ دِلِ جٰا، دٰاد وُ بی‌داد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
مانند مجنون، برای تو، شب و روز فریاد می‌کشم / (ولی) تو هرگز از دلِ به دام افتاده‌ام یاد نمی‌کنی در سروکار ما، دل را مانند پولاد سخت ساخته‌ای / زینهار از دل سنگ تو،ای داد و بی‌داد!