شمارهٔ ۲۳ امیر پازواری
بَخْتی کِهْ جَمْشیدْ دٰاشْتِهْ اَمِهْ دَرْجا کِرْدْ
تَخْتی کِهْ جَمْشیدْ دٰاشْتِهْ، اَمِهْ هَمْپٰا کِرْدْ
اَمیرْ گِنِهْ تٰا ایزدْ دَنی بِهْ پٰا کِرْدْ
خٰال وُ خَطّ وُ خوُبی تِنِهْ تَنْ‌رِهْ جٰا کِرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بختی که جمشید داشت در آستانه‌ی ما جای گزید / تختی که جمشید داشت هم‌پایی ما کرد امیر می‌گوید: تا ایزد جهان را بنا کرد / خال و خط و زیبایی را در تن تو جای داده است