شمارهٔ ۲۵ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ!
مِنْ تِهْ وَرْ اَمیرْ هَسْتْمِهْ، تُو مِهْ وَرْ گَوُهِرْ
تِهْ کَشِهْ گِلِهْ، گِلْ تُو بِیُورْدی نُو وِرْ
تِهْ دیم وُ سُوآلْ بَدْرِ مُنیرِهْ یٰا خِرْ؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید:ای دُرجِ گوهر ناب من! / من برای تو «امیر هستم» و تو برای من «گوهر» آغوش تو گل است، تو نوبر گل آورده‌ای / چهره و پیشانی تو ماه چهارده شبه است یا خورشید تابان؟