شمارهٔ ۲۴۱ امیر پازواری
ته زلفْ ره خدا حَبْل المَتینْ بساته
ته چیره خور و مُونگ و پَروینْ بساته
مه چشْ ره خدایی که پِروینْ بساته
ته دیدنِ وَرْ هَسّهْ چنین بساته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
خدا زلف تو را رشته‌ی استوار ساخت / چهره‌ی تو را چون خورشید و ماه و پروین ساخت چشم مراکه خداوند پُربین ساخته / برای دیدن تست که چنین ساخته است خدا زلف تو را حبل‌المتین ساخت رُخت پروین و مه، خور آتشین ساخت خدا چشم مرا بسیاربین ساخت برای دیدن تو این‌چنین ساخت