شمارهٔ ۲۴۲ امیر پازواری
ته صورتْ ره یکتا لَیْلِ سو بساته
ته لُو ره خدا شَربِتِ اُو بساته
لَیْلی گله باغهْ، گلْ ره هُو بساته
لَیْلی پرْ کَسِ روزْ ره سِیُو بساته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
خداوند چهره‌ی تو را روشنایی شب ساخته / و خداوند لب تو را شربت آب ساخته لیلی چون گلستان است و گل را به تاراج برد / لیلی روز کسان بسیاری را سیاه کرد