شمارهٔ ۲۴۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

هر گاه که کمان ابرو را تا بناگوش بکشی / هر روزه صد بار باید قربانی تو شوم امیر می‌گوید:‌ای که حوری‌وش و موی میان هستی / اگر سر پل (صراط) دامن تو را بگیرم چه خواهی گفت؟ هر گاه کشی تا به بناگوش، کمان هر روزه به صدبار شوم من قربان گویم به تو‌ای حوروش موی میان! گویی چه سر پل؟ ار بگیرم دامان