شمارهٔ ۲۶ امیر پازواری
بِوٰارِمْ بِوٰارِمْ، چَنْ زَنّی بِهْ مِهْسَرْ؟
بِوٰاشْ بِهْ سِلٰامِتْ، کَسْ نَمیرْنِهْ (نَمیره) تِهْ وَرْ
چٰاکْ زَمِّهْ شِهْ جوُمِهْرِهْ زِ پٰایْ تٰا سَرْ
مِنْ خِذرِهْ دِرْیُو دِمِّهْ، تِنِهْ عِشْق وَز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
سر تا پای پیراهنم را چاک میزنم / و برای عشق تو، خود را به دریا میافکنم (غرقه میسازم)