شمارهٔ ۲۵۷ امیر پازواری
امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری
دَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری
زنگی به گِلِ سَرْ کنّهْ دادهْ داری
نهْلْنه، ته وَرْ کنمْ بیقراری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: تو غنچه‌ی نوبهار من هستی / مشک تاتاری به‌میان گل تو پیچیده است زنگی بر سر گُل، دادگری می‌کند / و نمی‌گذارد که در بَر تو بی‌تابی کنم