شمارهٔ ۲۶۶ امیر پازواری
اَیْ خُویِ خمارْ ته سَرْ به بالشْ بویی
مه دلْ به ته جا مایلهْ، نالشْ بویی
مه جانْ به تنه جانْ به کشاکشْ بویی
منه مدّعا دوستِ دْ تا خشْ بویی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ای خواب خمارآلوده، سرت به بالش باشد / دل من به تو مایل است و در ناله می‌باشد (می نالد) جان من با جان تو در کشاکش است / تمنّای من از تو، دو … است