شمارهٔ ۲۹۲ امیر پازواری
امیر گنه: این ره که دَنی بکاشتی
قرآنِ سماوی هَمه جا ره داشتی
آزَرْ صنمخانه رهْ به نورْ هداشتی
اُونْ محٰالْ منه عشقْ به ته جا برداشتی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: این عشق را که در دنیا کاشته‌ای / قرآن آسمانی از همه جا آگاه بود آزر که بت‌کده را درخشان نگاه می‌داشت / در آن هنگام عشق من با تو پیوند و بستگی داشت