شمارهٔ ۳۱ امیر پازواری
پَئیزْ پَجِنی، ویهارِهْ مٰاهْ رهْ یاد دارْ
اَنْبونْ دُوشْ کِنّی، کِنّاکِنّارِهْ یاد دارْ
خُوشِهْ کهْ چنّیی، شِهْ وَرِهْکٰارِهْ یاد دارْ
روز قیامتْ، سَبْزِه قِوا (قِبا) رِهْ یاد دارْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در پائیز (که خوراک) می‌پزی، موسم بهار را به یاد آور / انبان را که به دوش می‌کشی، دریوزگی این در و آن در زدن را به یاد آور ای کسی که امروز در تهیه‌ی خوراک زیاده‌روی می‌کنی! زنهار آینده‌نگر باش و هنگام بهار (گدا بهار) را که حاصلی در دست‌رس نیست بیندیش و انبان خوراک را که به دوش می‌کشی در مصرف محتوای آن صرفه‌جویی کن و زمانی را به یاد بیاور که برای کسب لقمه‌ای بایستی چون گدایان و دریوزگان به آستانه‌ی درگاه این و آن به دریوزگی بپردازی!