شمارهٔ ۳۳ امیر پازواری
نِماشْتِرْ (سرا) سَرْ هِوا زمینْ بییهْ ترْ
منه خَرِهْ بار دَکِتِهْ گُوهِرِ دَرْ
گوهرْ گِلِهْ دیمْ اِسَییهْ دیفار وَرْ
دَسْ زُوئِهْ، قَسِمْ خِرْدِهْ، اِسا، تِنِهْ سَرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شام‌گاه (شام‌گاه دشت)، هوا و زمین تر شد / و بار خرمن به آستانه‌ی درگاه گوهر فرو افتاد گوهر گُل‌چهره در پهلوی دیوار ایستاده بود / به اشاره دست می‌زد و سوگند یاد می‌کرد که هم‌اکنون به دیدار تو می‌آیم