شمارهٔ ۳۹ امیر پازواری
شاهُونْشاهِهْ که نیشْتِ بیِهْ حَوضِ کوثرْ
قَلِمْ ونه دَسْ نَویشْتِهْ آدِمِ سَرَ (عالِمِ ذَرْ)
یا شاهِ خِراسُونْ مَطْلِبْ دارْمِهْ ته ورْ
تُو مِرِهْ هادِهْ شَرْبِتِ حُوضِ کوثرْ!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاهنشاه است که در کنار حوض کوثر نشسته، / در دستش قلم بود آدمی را سرشماری می‌کرد ای شاه خراسان در نزد تو خواهشی دارم / تو مرا شربت حوض کوثر بنوشان!