شمارهٔ ۴۱ امیر پازواری
هزار پارِهْ شهْر بُو، چه کِرمُونْ چه شیرازْ
هزار پاره گُوهِرْ، چِهْ چنگی خُوشْ آوازْ،
هزار تاج و تَخت بُو، هزار مَرْکَبِ تازْ
نا اَرْزِنهْ گُوهرْ، هَمه ته یکی نازْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
هزار پارچه شهر باشد، چه کرمان و چه شیراز، / هزار پارچه گوهر باشد و چه هزار چنگ زن خوش‌آواز، هزار تاج و تخت باشد و هزار اسب راهوار، (گوهرا! همه‌ی اینها به یک کرشمه و ناز تو نمی‌ارزد