شمارهٔ ۴۸ امیر پازواری
هَرْ شُو که ته عشقْ بُونِه مِرِهْ هم آغوشْ
مِه دادَرَسِنِهْ عَرْشِ مِلایکِ گُوشْ
مَطْلوبْ وینْ این سِخِنْ رِهْ هاکِنِهْ گُوشْ
تا قَصّه‌ی مَجْنونْ بَووئِهْ فِرامُوشْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
هر شب که عشق تو با من هم آغوش می‌شود، فریاد من به گوش فرشتگان آسمان می‌رسد مطلوب بایستی این سخن را آویزه‌ی گوش کند / تا داستان مجنون فراموش شود