شمارهٔ ۴۳ امیر پازواری
گُوهِرْرِهْ خِدا دِیافِربیِهْ چُونْ بازْ
مِنْ به جاهلی وِنِهْ کَشِمْ وِنِهْ نازْ
گُوهِرْ عَسِلْ رِهْ مُوّنِهْ که کِننّی بازْ
عَسِلْ رِهْ دَرْمُونْ وَرِنْ کِرْمُونْ وُ شیرازْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
خداوند گوهر را مانند باز شکاری آفرید / من با این جوانی (جاهلی) باید ناز او را بکشم گوهر مانند عسل است که از کندو و موم جدایش کنند / عسل را به عنوان دارو و درمان به کرمان و شیراز می‌برند