شمارهٔ ۵۲ امیر پازواری
نِما شونِهْ سَرْ ویشهْ بَئییهْ خاموشْ
مَسْتِهْ بِلْبِلِ نالهْ نیمُونه مه گُوشْ
نامَرْدِ فَلِکْ حلقه دَکِرْدِهْ مه گُوشْ
وِنِهْ بَمِرْدِنْ، بوُردِنْ چِهارْ کَسِ دُوشْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شام‌گاه، بیشه خاموش و آرام شد (تاریک و تیره شد) / ناله‌ی بلبل شیدا به گوشم نرسید فلک نامرد حلقه‌ی بندگی به گوشم نهاد / باید مُرد و به دوش چهار کس رفت (حمل شد)