شمارهٔ ۵۰ امیر پازواری
پئیزْ بَپچْ وُ بالا خِدارِهْ هارِشْ
کَمْ کَمْ دَکِنْ وُ ویهاره ماره هارِشْ
خُوشِهْ که چینّی، بی‌چاره هارِهْ هارِشْ
روزِ قیامتْ، سَبْزِهْ قِوارِهْ هارشْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در موسم پائیز خوراک بپز و بالا خدا را بنگر / اندک‌اندک بریز و موسم بهار را ملاحظه کن خوشه‌چینی (درودگری) که می‌کنی، به بی‌چارگان نظر کن / روز رستاخیز، سبزینه‌پوش را نظر کن