شمارهٔ ۵۱ امیر پازواری
مِنْ بَمِردِهْ روزْ لاشْ رِهْ منه صحرا کَشْ
انگیسْ دَکِنْ مه زِبُونْ رِهْ پیکِفا کَشْ
ذِرّه ذِرّه تو منه گوشتْ رِهْ تِفاکَشْ
نَکِنْ سَرزَنِشْ، بیمه تنه جفا کَشْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
روزی که مردم، نعش مرا به بیابان ببر / انگشت در دهانم بنه و زبانم را از پشت سر بیرون بیاور ذره‌ذره گوشت تنم را بریان و کباب کن / سرزنشم مکن زیراکه جفاکش تو بودم