شمارهٔ ۵۳ امیر پازواری
سییُو شبه رِهْ مُونِنه (موندنه) ته دِ تا چِشْ
کُلً مازرونْ اِرْزِنِهْ ته لُویِ خِشْ
ماهی نیمه که دوُمْ دَکِفِمْ، کنارْ کَشْ
زینگالْ نیمه که مَنْقِلْ بَسوزه آتَشْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دو چشم تو مانند شَبه سیاه و براق است / بوسه‌ی لب تو، برابر بهای تمامی مازندران است ماهی نیستم که به دام بیفتم و به کنارم بکشی / زغال نیستم که در آتش منقل بسوزم