شمارهٔ ۵۵ امیر پازواری
مِهْ تِکْ دَکِتِهْ اَمْشُو دَئیره وارِشْ
تاریکْ بَووُئِهْ چیرِهْ نَوینهْ مه چِشْ
منْ چَنگه مالی بُورِمْ دوُستِ متکا پِشْتْ
دوُست گِلِهْ دیمْ‌رِهْ مِنْ هَدِمْ دِ تا خِشْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بر دهانم جاری شد که امشب باران ببارد / هوا تاریک شود و چشمم چیزی را نبیند من چنگ زنان به پشت (روی) متکای دوستم بروم / روی گل (سرخ) دوست را دو بوسه بزنم