شمارهٔ ۶۰ امیر پازواری
سیاهی سَرْ، خطْ اَلِفِهْ ته زِلْفْ
یک روزْ نَدیینْ، صد هزار حقِهْ ته زلْفْ
سیاهی، شُوی تار و تاریکِهْ ته زلفْ
هرْ کُوچه گِذِرْ کِمّهْ رَفیقْهْ ته زلفْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امروز گل نوبر را در باغ تو دیدم / بسی داغ بر سر دل مسکین خود انباشتم من مانند بلبل در باغ گل تو زاری می‌کنم / برای فُرقت تو، داغ بر روی داغ دل نهادم