شمارهٔ ۶۶ امیر پازواری
وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟
نوروزْ بِمُونه، نظرْدارْنی سوی خاکْ؟
ته پنج روزهْ عُمرْ دارنی، تِرِهْ چییِه باکْ؟
هر کَسْ به دنی کَمْ بزیسْته، هَسِّه پاکْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
گویم بنفشه را ز چه شد دامن تو چاک؟ / نوروز آمد و نظرت هست سوی خاک این پنج‌روزه عمر، تو را بهر چیست باک؟ / هر کس که کم بزیست به عالم هموست پاک